Wegopbreking

Waar een wil is, is een wegopbreking

Mezelf bevrijden en anderen helpen zichzelf te bevrijden, dat is wat mij het meest bezighoudt. Bevrijden van alles wat ons weerhoudt om voluit te leven, zonder rem en zonder slag om de arm.

Deze week kwam in zowel een boekje als in gesprekken langs dat 'willen' en 'vrij zijn' zich lastig verhouden. Immers, iedere wil gaat gepaard met een verwachting, bijvoorbeeld over de uitkomst van je daden of over de inzet van anderen. En met die verwachting verdwijnt de vrijheid.

Je kunt niet meer doen wat in je opkomt, of vrij zijn in je oordeel, want je de verwachting moet gerealiseerd. En o wee als dat niet gebeurt, dan liggen teleurstelling en een gevoel van falen op de loer. En die zijn pas echt belemmerend.

Maar niets willen, dat kan natuurlijk niet. Dat dacht ik althans heel lang en dat wordt ook vaak gezegd: "Wat ben je nou of bereik je nou als je niks wilt!"
Inmiddels heb ik ervaren, zowel aan mezelf als in de vrijheid van anderen, dat enerzijds het heel bevrijdend is om niets te willen en anderzijds je met niets willen ook niets mist.
Als er geen wil is (en daardoor geen moeten, hoeven en vinden, want die zijn echt allemaal een gevolg van wat we zelf willen), is de vrijheid ineens enorm. En het is juist die vrijheid die je de ruimte geeft voor inspiratie, bewogen worden, zin hebben en in actie komen; op elk moment van de dag en op ieder vlak van het leven.
Het leven wordt niet leeg als je niets wilt, het wordt juist levendiger en veel leuker.

Misschien is deze vakantietijd wel een mooi moment om er mee te experimenteren. Start eens een vakantiedag met niks willen en kijk wat er gebeurt. Veel plezier.