blogplaatje 4

Tarwe als boosdoener?

Ik heb net het Broodbuikboek gelezen en tref in de kranten van de afgelopen tijd een aantal treffende parallellen aan.

Het boek is feitelijk een horror-story over tarwe. Over hoe de drang naar grotere opbrengsten per hectare hebben geleid tot extreme "veredeling" van de tarwe die we wereldijd gebruiken. Die tarwe is sinds 1985 nog maar half zo hoog als ie op het veld staat en bevat een ander samenstel van eiwitten dan het oorspronkelijke gewas. Een aantal van die nieuwe eiwitten zijn niet goed voor ons. Ze schaden de darmwand, stimuleren de eetlust en hebben een verslavend effect. Gevolg: je eet teveel en wordt dik; je ontwikkeld een broodbuik, die begint met een zwembandje.

 

En het slechte nieuws is: die nieuwe tarwe zit in bijna alle levensmiddelen die je koopt. Goed nieuws: er zijn alternatieven zoals spelt en kamut - die erg op tarwe lijken maar niet veredeld zijn - en andere meelsoorten, zoals amandelmeel.

In de kranten staan de laatste tijd artikelen die dit effect van de moderne tarwe angstaanjagend lijken te bevestigen. Zoals op zaterdag 11 januari 2014 in de Volkskrant (zie plaatje), waarin geschreven wordt dat eenderde van de westerlingen een verzwakte darmflora heeft en de darmwand veel meer bacteriën doorlaat dan de bedoeling is. Dit leidt tot allerlei ontstekingsaandoeningen in het lichaam die ziektes bevorderen, zoals reuma en kanker. Maar ook psychische aandoeningen zoals het chronisch vermoeidheidssyndroom, gedijen beter bij dit soort ontstekingsreacties.

Voor mij is dit een goede reden om te experimenteren met verminderde consumptie van tarwe. Het lijkt er op dat de darmen snel reageren op een veranderd voedingspatroon. Het lichaam zou dus best snel effect kunnen ondervinden van een vermindering van tarwe. Gewoon proberen dus.