Suikerklontjes

Suiker als verslaving

Dit weekend had ik een interessant gesprek met een vriend over het eten van suiker. Nadat ik hem had verteld over mijn idee dat suiker echt niet best voor je is, zei hij: "Ja maar soms bij een zware inspanning voel ik me ineens een beetje slap en duizelig. Als ik op zo'n moment iets met veel suiker eet, voel ik me al met een paar minuten weer goed. Dus suiker is hartstikke goed voor je!". 

Wat hier natuurlijk werkelijk aan de hand is, is dat mijn vriend, zonder dat hij het door heeft, verslaafd is geraakt aan suiker.

Hij voelt zich goed zolang hij genoeg suiker in zich heeft. Neemt het verbruik van energie tijdelijk toe dan zijn alle snel verbrandende suiker binnen no-time op en weet het lichaam nog maar 1 ding te doen: vragen om meer suiker. Het akelige is dat mijn vriend door die verslaving alleen nog maar verder bevestigd wordt in de gedachte dat het eten van suiker OK is. Een echt verslavend middel dus!

Stel nou dat deze vriend veel meer trage koolhydraten of vetten zou eten, en zijn lichaam gewend zou zijn om deze bronnen te gebruiken. Dan zou hij de energiedip niet krijgen, zou hij de suiker niet nodig hebben en zou hij niet bevestigd worden in de gedachte dat suiker goed voor hem is.

Suiker, begin er maar niet aan!