Patronen in Vernieuwend

Patronen. Dat woord gebruiken we heel veel in Vernieuwend. Het duidt, net als het dat  ook in andere context doet, op gedragspatronen.

Wij leren in onze vroege jeugd, om en nabij 7-10 jaar, gedrag aan dat wordt ingegeven door de omstandigheden van die tijd. Dat gedrag blijven we ons hele leven herhalen, ook al is dat niet meer nodig. En dat gedrag noemen we een patroon.

Ik ben zelf opgegroeid als veruit de jongste in een groot gezin. Twaalf mensen in één huis en ik als klein mannetje daartussen. En dat voelde voor mij niet altijd "veilig". Ik zag bijvoorbeeld de plagerijen tussen volwassen, als pijnlijke confrontaties. Mijn reactie daarop was me koest houden en pas naar voren treden als ik zeker wist dat daar ruimte voor was. Als volwassene bleef ik dat doen. In een groep mensen kijk ik eerst de kat uit de boom, voel ik me vaak niet helemaal op mijn gemak en kom ik pas na een tijd tot leven, en dan nog vaak met aardig wat reserves.

Zo hebben we allemaal van dit soort patronen. Daar zitten onschuldige bij, nuttige zelfs, maar ook knellende. Wat nu blijkt is dat we die patronen niet altijd doen. We doen ze niet als we ontspannen zijn, als we het leven de vrije loop laten. 

Dus als we ons eigen patroon kennen en we merken dat we hem doen, dan hoeven we op dat moment niets anders te doen dan te ontspannen. En dat doen we door goed adem te halen, lekker te zuchten misschien, en eens te kijken wat dan ons gevoel te zeggen heeft over de situatie waar we in zitten. En we hoeven niks te doen. Want als we zo ontspannen zijn doet het leven zichzelf wel. Dat is Vernieuwend.

Met mijn eigen patroon gaat dat als volgt. Ik zit temidden van een groep mensen en ik ben een beetje stilletjes. Ik merk die verkramping op, herken mijn patroon en besluit te ontspannen. Ik haal diep adem, ik adem vooral ook goed uit, ik ontspan mijn lijf en ervaar dan dat er niets onveiligs is aan waar ik nu ben, dat ik gewoon ten volle kan participeren. Ik kom dan niet geforceerd in actie, maar wacht rustig af. En dan, als vanzelf, leef ik op, begin ik mee te doen en word ik de enthousiaste en energieke man die ik ben. Het werkt echt zo, want het leven wil absoluut zichzelf doen. Levensenergie laat zich wel beteugelen door een verkramping, maar geef het de ruimte en het komt er volop uit. 

Wij hebben allemaal patronen, maar zijn onze patronen niet, we doen ze alleen maar. En gelukkig kunnen we ze ook niet doen. Sterker nog, ieder mens heeft ergens in zijn leven zijn patroon wel eens losgelaten. In Vernieuwend noemen we dat moment de Lichtruimte. Een echte Vernieuwende term waar ik volgende keer over zal schrijven.