De Lichtruimte

Sinds ik deze serie teksten over Vernieuwend begon, zie ik er al naar uit om over de Lichtruimte te schrijven. Het is namelijk een mooi onderdeel van Vernieuwend en met afstand de leukste.

Vorige keer schreef ik al dat wij allemaal momenten kennen in ons leven dat we onze patronen even niet doen. En als we met elkaar praten over patronen en over het loslaten daarvan, dan gebruiken we die momenten om ons te realiseren dat het doen van een patroon echt een keuze is en niet door de omgeving wordt gedicteerd. 
Dat doen we door ons zo'n moment te herinneren en voor de geest te halen. Niet een beetje, maar echt even lekker herbeleven van zo'n moment, waarin we ons helemaal vrij voelden en deden wat we zelf wilden en wat het leven van ons vroeg.

Het leuke is dat als je goed doet, dat dan de sensatie van dat moment, hoe lang geleden het ook plaatsvond, weer helemaal terug komt. Je lichaam ontspant, er verschijnt een glimlach op je gezicht, je wordt blij en vrolijk en je realiseert je dat je helemaal niet gevangen zit in een patroon. Dat is een ontzettend fijne en heel bevrijdende ervaring.

Als ik dit soort gesprekken voer hoor ik de leukste verhalen. Mensen ervaren een lichtruimte als ze muziek maken, in de tuin werken, aan een oldtimer sleutelen of in het bos wandelen. Maar soms ook toen ze een keer heel boos werden of zichzelf uit een penibele situatie redden. En altijd gaat het over het leven dat eindelijk even de vrije loop krijgt. En dat is een lekker gevoel.

Ik zal over mijn lichtruimte vertellen. Ik sprak alweer bijna negen jaar geleden op de begrafenis van mijn moeder tegen een volle kerk. Iets waar ik behoorlijk nerveus van zou kunnen worden; denk aan mijn patroon over groepen. Alleen dit keer was het anders. Ik had vooral in de laatste maanden zoveel liefde gevoeld voor mijn moeder, zo'n fijn contact met haar gehad en zoveel wijsheid bij haar gezien, dat het zonneklaar was dat ik daarover moest vertellen. Er was geen spatje twijfel dat ik dat moest doen. Ik voelde, in tegenstelling tot mijn patroon, de vrijheid om alle tijd en ruimte te nemen om het verhaal te vertellen dat zich als vanzelf in mij had ontvouwen. Als ik daar aan terugdenk, voel ik weer de vrijheid die ik toen ervoer en hoe fijn het was om mijzelf toe te staan te doen wat ik voelde dat goed was. En dan weet ik dat ik die vrijheid op ieder ander moment ook kan voelen. Dat ik daarvoor kan kiezen.

Lichruimte dus, om ons te herinneren dat we kunnen kiezen om te ontspannen en het leven de vrije loop te laten. En natuurlijk glijden we in het dagelijkse leven eenvoudig terug in het oude gevangen gevoel. Maar als je die lichtruimte eenmaal hebt gevoeld en nog eens en nog eens oproept, dan ontstaat steeds meer het besef dat je er voor kunt kiezen om te ontspannen en in vrijheid te leven. En dat is precies wat je dan ook steeds vaker gaat doen.